Ας μιλήσουμε όμως για κάτι πιο απλό και καθημερινό, για τα ταξί.

Στο όχι και τόσο μακρινό παρελθόν, μέχρι δηλαδή και το τέλος της δεκαετίας του 1990 ή και στις αρχές του 2000, οι οδηγοί ταξί όφειλαν να είναι οι ζωντανοί χάρτες της πόλης τους. Έπρεπε να γνωρίζουν όχι μόνο τις κεντρικές αρτηρίες αλλά και τους βασικούς δρόμους κάθε συνοικίας (με αποκορύφωμα τους “μυθικούς” οδηγούς ταξί του Λονδίνου που έπρεπε να γνωρίζουν κάθε έναν δρόμο του). Πως αλλιώς να τα καταφέρουν στο επάγγελμά τους; Χάρτες (εκτυπωμένοι!) υπήρχαν φυσικά, όμως ήταν δύσχρηστοι και ασφαλώς δεν μπορούσαν να χρησιμοποιούνται συνεχώς, σε κάθε μια διαδρομή. Επομένως, ένας ταξιτζής πριν καμιά εικοσαριά χρόνια ήταν συνήθως γέννημα-θρέμμα της πόλης του (επομένως είχε τη γνώση του ντόπιου) ή πάντως κάτοικός της για πολλά χρόνια, ώστε να προλάβει να εξοικειωθεί.

Τίποτα από αυτά δεν ισχύει σήμερα. Εξοπλισμένος με online χάρτες και εφαρμογές πλοήγησης καθένας μπορεί να κάνει τη δουλειά του ταξιτζή οπουδήποτε στον πλανήτη. Με τις εφαρμογές τύπου uber ή bolt, ούτε καν την τοπική γλώσσα δεν χρειάζεται να μιλάει ή να κάνει συναλλαγές στο τοπικό νόμισμα. Το μόνο που χρειάζεται κανείς σήμερα για να ασκήσει το επάγγελμα του οδηγού ταξί είναι ένα δίπλωμα οδήγησης. Οι ψηφιακές τεχνολογίες πήραν ένα επάγγελμα του παρελθόντος ρυθμισμένο και (νομίζαμε) γνωστό μας μέσα από τους αιώνες (ο ταξιτζής άλλωστε σήμερα είναι ο αμαξάς του παρελθόντος) και ανέτρεψαν τα πάντα γύρω από αυτό.

Γνώμη μου είναι ότι αυτή η εξέλιξη προσφέρει ξεκάθαρα πλεονεκτήματα, τουλάχιστον για τον επιβάτη. Όμως δεν είναι αυτό το αντικείμενο αυτού εδώ του κειμένου. Στόχος του είναι να δείξει τον πλήρη κύκλο. Που είναι λοιπόν κάτι τέτοιο, η επιστροφή στο παρελθόν;

Η επιστροφή στο παρελθόν δεν έχει έρθει ακόμα, ίσα ίσα είμαστε ακόμα στη φάση της περαιτέρω «διάρρηξης» του παραδοσιακού επαγγέλματος του ταξιτζή. Ενώ στην Ευρώπη ζούμε τα παραπάνω, στην Αμερική (και στην Κίνα) υπάρχουν ήδη ταξί χωρίς οδηγό, τύπου Waymo, τα οποία μάλιστα πρόσφατα βγήκαν από τα όρια των 5-6 πόλεων που μπορούσε να τα συναντήσει κανείς και μπήκαν στις εθνικές οδούς (ό,τι και αν σημαίνει αυτό, πλέον, και για τους οδηγούς φορτηγών…).

Επομένως, το επάγγελμα του ταξιτζή, μετά από τόσους αιώνες, οδεύει προς εξαφάνιση;

Δεν το πιστεύω – και εδώ ακριβώς έρχεται ο πλήρης κύκλος. Πριν λίγο καιρό στις Βρυξέλλες πήρα ταξί από το αεροδρόμιο για το κέντρο της πόλης και η κίνηση ήταν, ως συνήθως, τραγική. Η εφαρμογή online πλοήγησης έδινε πρόβλεψη πάνω από μια ώρα. Όμως, όταν μπήκαμε στην πόλη ο οδηγός αγνόησε την εφαρμογή και έστριψε σε ένα δρομάκι «άφαντο» (πλακόστρωτο, και ίσως όχι εντελώς νόμιμα, για να είμαι ειλικρινής) το οποίο μετά από ελάχιστα μέτρα οδήγησε σε νέο δρόμο που μείωσε τη συνολική διαδρομή τουλάχιστον κατά είκοσι λεπτά. Εντυπωσιάστηκα, και τον ρώτησα σχετικά: μου απάντησε ότι γεννήθηκε στις Βρυξέλλες, ξέρει την πόλη απέξω κι ανακατωτά, και ότι το GPS το χρησιμοποιεί μόνο συμπληρωματικά ή όποτε το ζητήσουν οι πελάτες.

Εννοείται ότι φεύγοντας κράτησα την κάρτα του.

Αυτή η εμπειρία μου δεν είναι μοναδική, νομίζω. Καθένας μας που συστηματικά χρησιμοποιεί ταξί πιστεύω ότι θα έχει κάτι παρόμοιο να πει. Σε τέτοιο βαθμό, μάλιστα, που υπάρχουν και σχετικές μελέτες (για το Λονδίνο, όπου προφανώς το επάγγελμα του οδηγού ταξί εξακολουθεί να αποτελεί αντικείμενο θαυμασμού).

Ιδού, επομένως, ο πλήρης κύκλος, που διαμορφώνεται σιγά-σιγά. Οι ψηφιακές τεχνολογίες μέσα σε είκοσι χρόνια άλλαξαν για πάντα ό,τι γνώριζε η ανθρωπότητα για τα ταξί μέσα από τους αιώνες. Τίποτα δεν έμεινε ίδιο. Στο μέλλον πιθανότατα ο ίδιος ο, συνηθισμένος, ταξιτζής να εξαφανιστεί, να έχει αντικατασταθεί από αυτο-οδηγούμενα αυτοκίνητα. Ταυτόχρονα όμως η αξία του έμπειρου ταξιτζή, που θα γνωρίζει πότε να χρησιμοποιήσει την ψηφιακή τεχνολογία και πότε να την αγνοήσει, θα αυξηθεί – και όλοι όσοι χρειάζονται αυτήν ακριβώς την υπηρεσία θα τους προτιμούν (και, πιθανότατα, θα είναι έτοιμοι να πληρώσουν κάτι παραπάνω γι αυτήν).

Οδηγός ταξί «μεταλλαγμένος», επομένως, για το μέλλον – καθώς και μια έντονη υπόμνηση ότι στην ανθρωπότητα γενικά δεν αρέσουν οι ριζικές αλλαγές, δεν είναι αυτός ο τρόπος που λειτουργεί: η “κανονικοποίηση” για κάθε τι καινούργιο εξακολουθεί να είναι ο, ανθρώπινος, κανόνας αντιμετώπισής του.

The post Τα ταξί, και η “κανονικοποίηση” των ψηφιακών τεχνολογιών appeared first on 2045.gr.

Δυσκολεύομαι να καταλάβω τους ανθρώπους που με ρωτούν αν θα πρέπει να χρησιμοποιούν Τεχνητή Νοημοσύνη (ΑΙ) στη δουλειά τους – συγκεκριμένα, στην περίπτωσή μου, στην (ακαδημαϊκή) έρευνα. Για μένα η αντίστοιχη ερώτηση πριν από 40-50 χρόνια θα ήταν αν οι ερευνητές θα πρέπει να χρησιμοποιούν υπολογιστές και προγράμματα επεξεργασίας κειμένου ή να παραμείνουν στις γραφομηχανές τους.

Προφανώς γνωρίζω τα αντεπιχειρήματα: η Τεχνητή Νοημοσύνη συχνά ψεύδεται (hallucinates). Επίσης, είναι αθέμιτο (και παράνομο!) να γράψει άλλος (εν προκειμένω, η Τεχνητή Νοημοσύνη) τα κείμενα που δημοσιεύουμε με το όνομά μας.

Ως προς το δεύτερο, που είναι πιο ευαίσθητο, το μόνο που έχω να απαντήσω είναι ότι ο πήχης ανέβηκε. Δηλαδή, εκεί που μέχρι σήμερα ακόμα και η απλή σύνοψη ενός τομέα με πλήρη και κατανοητό τρόπο αποτελούσε αποδεκτό αποτέλεσμα έρευνας, έστω και μικρότερης αξίας, από τη στιγμή που η Τεχνητή Νοημοσύνη το κάνει αυτό μέσα σε λίγα λεπτά, το πεδίο άλλαξε.

Με άλλα λόγια, οι περιλήψεις, που από την εποχή της Ρώμης θεωρούνταν «κανονική» ερευνητική εργασία, παύουν πλέον να φέρουν αυτόν τον τίτλο. Τώρα χρειάζεται «προστιθέμενη αξία», δηλαδή κάτι «νέο», κάτι διαφορετικό σε κάθε νέα δημοσίευσή μας. Προφανώς αυτό δυσκολεύει τη ζωή πολλών, κυρίως νέων, ερευνητών. Το γεγονός όμως ότι ο πήχης ανέβηκε εξαιτίας των εργαλείων που η ανθρωπότητα έχει στη διάθεσή της δεν σημαίνει ότι θα πρέπει (ή, ότι είναι δυνατό!) να τον κατεβάσουμε εμείς τεχνηέντως. Με άλλα λόγια, το κείμενο που θα γράψει (εξολοκλήρου) η Τεχνητή Νοημοσύνη έχει βέβαια τις χρήσεις του, όμως δεν είναι πλέον ένα κείμενο που δικαιούται να φέρει όνομα (ανθρώπου) συγγραφέα.

(Το ίδιο ισχύει άλλωστε για όλους τους “δημιουργικούς” τομείς, από την έρευνα και τις τέχνες μέχρι τα ελεύθερα επαγγέλματα ή τη δημοσιογραφία. Όταν, για παράδειγμα, μουσική φτιαγμένη από ΑΙ φτάνει στα top των charts, προφανώς το τοπίο για τον (άνθρωπο) μουσικό άλλαξε.)

Ως προς το πρώτο, ότι δηλαδή η Τεχνητή Νοημοσύνη συχνά ψεύδεται, το μόνο που έχω να παρατηρήσω (και πάλι με συντομία) είναι ότι η, σημερινή, Τεχνητή Νοημοσύνη έχει το επίπεδο περίπου ενός φίλου μας, ο οποίος όμως έχει τα ίδια ενδιαφέροντα με εμάς.

Με άλλα λόγια, όπως ακριβώς κάνουμε τις ερωτήσεις μας, ερευνητικές ή μη, στους φίλους μας, τους οποίους έχουμε διαλέξει μέσα από τα χρόνια και έχουν περίπου τις ίδιες γνώσεις (επειδή έχουν τα ίδια ενδιαφέροντα) με εμάς, έτσι ακριβώς και με τη Τεχνητή Νοημοσύνη σήμερα: Είναι σαν να ρωτά κανείς, με πρόχειρο και επιπόλαιο τρόπο, έναν φίλο του. Και, ακριβώς όπως ο φίλος μας, έτσι πρόχειρα που τον ρωτάμε, μπορεί να κάνει λάθος, το ίδιο συμβαίνει και με την Τεχνητή Νοημοσύνη. Όμως, η Τεχνητή Νοημοσύνη θα μας κατευθύνει προς τη σωστή κατεύθυνση. Επιπλέον, με τις επόμενες ερωτήσεις μας θα καταφέρουμε να φτάσουμε σε αποδεκτό και ικανοποιητικό αποτέλεσμα.

Η τελευταία διαπίστωση, ότι δηλαδή το ικανοποιητικό αποτέλεσμα έρχεται με τις επόμενες ερωτήσεις και όχι με την πρώτη, απαντά και στο πως πρέπει να χρησιμοποιούμε την Τεχνητή Νοημοσύνη. Η Τεχνητή Νοημοσύνη είναι ο φίλος ή γνωστός μας που έχει γνώσεις, όμως αν στη συζήτηση δεν μπούμε και με δική μας άποψη, τότε θα πρέπει να δεχτούμε τις δικές του γνώσεις ως έχουν. Το ίδιο άλλωστε δεν συμβαίνει και στην πραγματική ζωή; Αν ρωτήσουμε κάτι έναν ειδικό ή έστω έναν μη ειδικό όμως άνθρωπο του οποίου τη γνώμη εκτιμούμε, αν δεν έχουμε δική μας άποψη τότε θα πρέπει να δεχτούμε ό,τι μας πει χωρίς αντίλογο. Αν όμως έχουμε δική μας άποψη, και συνεχίσουμε να ρωτάμε ή και να κατευθύνουμε τη συζήτηση εκεί που μας ενδιαφέρει ή μέχρι να ικανοποιηθούμε, τότε το αποτέλεσμα θα είναι διαφορετικό.

Αυτό στην πράξη σημαίνει ότι, για παράδειγμα, στην έρευνα αλλιώς ρωτά (prompts) και άλλα αποτελέσματα παίρνει από την Τεχνητή Νοημοσύνη ένας έμπειρος ερευνητής, και αλλιώς ρωτά και άλλα αποτελέσματα παίρνει από την ίδια ακριβώς εφαρμογή ένας φοιτητής που μόλις μπαίνει στον τομέα. (Το ίδιο άλλωστε ισχύει και για έναν έμπειρο μουσικό, δημοσιογράφο, δικηγόρο, αναλυτή, κοκ.)

Η Τεχνητή Νοημοσύνη είναι εδώ για να μείνει, και μου είναι αδιανόητη οποιαδήποτε περίπτωση μη χρήσης της σε οποιονδήποτε τομέα της ζωής μας, περιλαμβανομένης της έρευνας. Από την άλλη μεριά είναι πλέον γνωστό ότι η ανθρωπότητα σε αρχικά στάδια υιοθέτησης οποιασδήποτε νέας τεχνολογίας δυσκολεύεται: Θυμίζω τους, υποχρεωτικούς, υπαλλήλους στα ασανσέρ, που απλά πατούσαν το κουμπί, ή, παλιότερα, τους ανθρώπους που έτρεχαν(!) μπροστά από κάθε αυτοκίνητο κρατώντας μια κόκκινη σημαία. Σε αντίστοιχο στάδιο φόβου, και άρνησης, βρισκόμαστε και σήμερα. Είναι καιρός όμως να ανοίξουμε τα μάτια μας – για να μην βρεθεί η γενιά μας σε αντίστοιχο κατάλογο με τα ασανσέρ ή τα αυτοκίνητα σε καμιά πενηνταριά χρόνια από τώρα.

The post Να χρησιμοποιήσω Τεχνητή Νοημοσύνη (ΑΙ) στη δουλειά μου; appeared first on 2045.gr.

Η σχέση των νέων τεχνολογιών με της ανάπτυξη των επιχειρήσεων ήταν το αντικείμενο συζήτησης που συντόνισε ο Αρχισυντάκτης του 2045.gr, Φανούρης Δρακάκης, στο πλαίσιο του φετινού Delphi Economic Forum. Με τίτλο “Unlocking Business Growth: The Impact of Technology Transformation” οι συμμετέχοντες ομιλητές αναφέρθηκαν στις τεράστιες αλλαγές που φέρνουν οι νέες τεχνολογίες στη λειτουργία των επιχειρήσεων, τις προκλήσεις, αλλά και τις ευκαιρίες που δημιουργούν για τη βελτίωση της παραγωγικότητας και της ανάπτυξής τους.

Στη συζήτηση συμμετείχαν οι:

Dimitris G. Angelakis, Professor Centre for Quantum Technologies, Singapore & Technical University of Crete

Nikos Maniatis, Partner & Head of Technology and Innovation, KPMG, Greece

Alexandros Papaspyridis, Advisor, AP Legal Law Firm; Managing Partner, Nefos Consulting, Greece

Konstantinos Theotokas, CEO, ATCOM, Greece

Για τον υπερβολικό πλέον όγκο δεδομένων, τα οποία οδηγούν σε Data Center και κβαντικούς υπολογιστές μίλησε ο κ. Δημήτρης Αγγελάκης, Καθηγητής,  Πανεπιστήμιο Κρήτης, Ερευνητής, Κέντρο Κβαντικών Τεχνολογιών της Σιγκαπούρης.

Σύμφωνα με τον ίδιο, ήταν πριν έναν χρόνο που μπήκε επί της ουσίας στη ζωή μας το AI και το Chat GPT και όποια εταιρεία δεν το έχει ενσωματώσει θα μείνει πίσω στις εξελίξεις. Σε αυτό το πλαίσιο, οι κλασικοί υπολογιστές έχουν ημερομηνία λήξης, καθώς δεν θα μπορούν να ακολουθήσουν τον τεράστιο όγκο δεδομένων, οπότε το επόμενο βήμα είναι η κατασκευή Data center, αλλά και κβαντικών υπολογιστών.

Ακολούθως, ο κ. Νίκος Μανιάτης, Εταίρος, Επικεφαλής Καινοτομίας και Τεχνολογίας, KPMG ανέφερε ότι η τεχνολογία είναι ο «καταλύτης» του μετασχηματισμού σε όλες τις επιχειρήσεις και οι έρευνες δείχνουν ότι οι ηγέτες το έχουν αντιληφθεί αυτό. Τα επιχειρηματικά μοντέλα θα αλλάξουν καθώς θα αυξηθεί η παραγωγικότητα, η τεχνητή νοημοσύνη θα αναλάβει όλες τις βαρετές εργασίες και οι άνθρωποι θα βελτιώσουν τη δημιουργικότητά τους.

Όπως, επίσης, ανέφερε το επόμενο χρονικό διάστημα το AI Robotics θα φέρει την τεχνητή νοημοσύνη στον φυσικό κόσμο και εκεί θα δούμε πραγματικά την αλλαγή που θα γίνει. Σημαντικό στοιχείο, εξάλλου, για την κατανόηση των μεταβολών που φέρνει η τεχνολογία ΑΙ είναι η απλοποίηση καταρχήν των βασικών λειτουργιών μιας εταιρείας και όχι στις πιο σύνθετες, γιατί με αυτόν τον τρόπο αποδεικνύεται ο πραγματικός της αντίκτυπος.

Από την πλευρά του, ο κ. Αλέξανδρος Παπασπυρίδης, Σύμβουλος, AP Legal Law Firm, Managing Partner, Nefos Consulting, τόνισε στην παρέμβασή του ότι υπάρχουν ήδη 400 εκατ. χρήστες στο Chat GPT, είναι σχεδόν καθολική η χρήση της τεχνολογίας και το ποσοστό των χρηστών μεγαλώνει συνεχώς. Όπως συμπλήρωσε, πλέον το ΑΙ είναι «συνεργάτης σκέψης» και όχι απλά τεχνολογία που έχει επίδραση στην παραγωγικότητα και την ταχύτητα που γίνονται οι εργασίες.

Ενδεικτικό είναι, ότι το 75% των στελεχών χρησιμοποιούν ήδη ΑΙ και δεν περιμένουν τις επιχειρήσεις τους να τους καθοδηγήσουν. Για τον ίδιο, είναι σημαντικό να υπάρχει ένα όραμα μετασχηματισμού στις επιχειρήσεις, όμως θα πρέπει να συνδυάζεται με την απαραίτητη εκπαίδευση του προσωπικού και την ορθή αντίληψη του οργανισμού σε σχέση με την ψηφιοποίηση.

Ως «τσουνάμι» που θα αφήσει πίσω στο παρελθόν πολλά απ’ όσα γνωρίζουμε μέχρι τώρα στον ψηφιακό κόσμο χαρακτήρισε το ΑΙ, ο κ. Κωνσταντίνος Θεοτοκάς, CEO ATCOM. Με βάση τα όσα δήλωσε,  διαφορετικά projects ψηφιακού μετασχηματισμού θα υλοποιούνται πλέον πάρα πολύ γρήγορα, όπως πχ η καλύτερη και πιο γρήγορη αξιολόγηση των υποψήφιων εργαζομένων.

Συγκεκριμένα, επεσήμανε ότι με το τσουνάμι που προκαλεί το ΑΙ, οι καλές πρακτικές των επιχειρήσεων θα είναι παρελθόν γρήγορα και θα είναι τόσο μεγάλες οι αλλαγές, που δεν θα προλαβαίνουν να τις ακολουθήσουν. Ωστόσο, για τον κ. Θεοτοκά, η προσωποποίηση των δεδομένων για την ικανοποίηση των ατομικών αναγκών είναι η βασική λειτουργία του ΑΙ που βοηθά άτομα και επιχειρήσεις.

The post Delphi Economic Forum X: οι σαρωτικές αλλαγές που φέρνουν οι νέες τεχνολογίες στις επιχειρήσεις appeared first on 2045.gr.

Σε μια εποχή όπου τα πάντα, από τις αγορές μέχρι το σχολείο και την κοινωνικοποίηση συμβαίνουν στο Διαδίκτυο, η ψηφιακή ασφάλεια δεν είναι απλώς ένα τεχνικό ζήτημα, είναι ένα ανθρώπινο ζήτημα. Κατά συνέπεια, η διαμόρφωση ενός ασφαλούς ψηφιακού οικοσυστήματος, που θα προστατεύει τους πολίτες από τους κινδύνους του ψηφιακού κόσμου, είναι μια ένα εξαιρετικά κρίσιμο ζήτημα για το σύνολο των επιχειρήσεων και των οργανισμών. Από το κράτος, τις μεγάλες και μικρομεσαίες επιχειρήσεις και βέβαια για κάθε πολίτη-χρήστη του Internet και των ψηφιακών υπηρεσιών. Οι προκλήσεις, οι πρακτικές, οι δυνατότητες συνεργασιών για ένα ασφαλές ψηφιακό οικοσύστημα ήταν και το αντικείμενο της συζήτησης με τίτλο «Building Cyber Hygiene: Protection of People in a Digital World», η οποία πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του Delphi Economic Forum X, το συντονισμό της οποίας είχε ο Φανούρης Δρακάκης, Αρχισυντάκτης του 2045.gr και στην οποία συμμετείχαν οι:

Δημοσθένης Αναγνωστόπουλος, Secretary General, Ministry of Digital Governance, Hellenic Republic

Berthold Barodte, Senior Vice President Security Solutions for Europe, MasterCard

Enrico Bellini, Head of Government Relations & Public Policy, Southern Europe, Tik Tok

Carlos Lopez Blanco, Chairman of the Organizing Committee, Foro La Toja & Chairman ESYS Foundation.

Αντώνης Μαυρομιχάλης, Akamai BU Director, ATCOM, Greece

Ο Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Ψηφιακής Διακυβέρνησης, Δημοσθένης Αναγνωστόπουλος σημείωσε εισαγωγικά ότι η χώρα μας είναι πλέον πρώτη στην Ευρώπη στη βελτίωση των δημόσιων υπηρεσιών, γεγονός που συνδέεται άρρηκτα με την πρόοδο που έχει κάνει η χώρα μας τα τελευταία 5 χρόνια στον τομέα της ψηφιοποίησης υπηρεσιών. Μίλησε για τα ψηφιακά εργαλεία που έχει πλέον διαθέσιμα το ελληνικό κράτος για την καταπολέμηση κυβερνοεπιθέσεων και σημείωσε ότι σύντομα θα ανακοινωθεί νέο πρόγραμμα για τον σκοπό αυτό ύψους 8,5 εκατομμυρίων ευρώ.

Ο κ. Αναγνωστόπουλος αναφέρθηκε εκτενώς στις δικλίδες ασφαλείας που χρησιμοποιεί το κράτος για υπηρεσίες προς τους πολίτες, όπως τα SMS επιβεβαίωσης και τα Push Notifications . Όπως χαρακτηριστικά είπε το πρόβλημα της κυβερνοεπίθεσης δεν είναι εγχώριο που πρέπει να λυθεί εσωτερικά από το ελληνικό κράτος, αλλά ένα διεθνές πρόβλημα που απαιτεί κοινές λύσεις. «Πρέπει να ανταλλάσσουμε καλές πρακτικές με άλλες χώρες και να αυξήσουμε την ευαισθητοποίηση των πολιτών. Πρέπει να εμφυσήσουμε εμπιστοσύνη στους πολίτες, κάτι που ακόμη είναι ιδιαίτερα δύσκολο».

Στην δική του τοποθέτηση, ο Carlos Lopez Blanco, Πρόεδρος της Οργανωτικής Επιτροπής Foro La Toja, Πρόεδρος ESYS FOUNDATION, αναφέρθηκε στα «κενά» της διεθνούς νομοθεσίας για την καταπολέμηση κυβερνοεπιθέσεων και τι πρέπει να γίνει. «Οι επιθέσεις είναι πλέον πολύπλοκες και πρέπει να ενισχύσουμε τις τεχνολογίες καταπολέμησής της. Το ρίσκο τέτοιων επιθέσεων είναι πολύ μεγάλο και δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί σε εθνικό ή τοπικό επίπεδο, αλλά με μία ενιαία παγκόσμια στρατηγική».

Ο κ. Blanco σημείωσε ότι κυβερνοεπιθέσεις γίνονται καθημερινά και μάλιστα ο πιο εύκολος στόχος είναι οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις και όχι οι μεγάλοι κολοσσοί που έχουν συστήματα αποτροπής. Αυτό σημαίνει ότι για χώρες όπως η Ελλάδα που το 90% των επιχειρήσεων είναι μικρού ή μεσαίου μεγέθους, χρειάζεται να επενδυθούν πολλά χρήματα για την προστασία τους.

Ο Berthold Barodte, Senior Vice President Security Solutions της MasterCard, αφού αναφέρθηκε στις δικλίδες ασφαλείας που χρησιμοποιεί η εταιρεία του, ανακοίνωσε ότι σύντομα η Μastercard θα μετασχηματίσει πλήρως τις κάρτες της και τον τρόπο διεξαγωγής συναλλαγών, με το σύστημα tokenization, καταργώντας τους 16 ψήφιους αριθμούς καρτών, τα παραδοσιακά passwords και κωδικούς μιας χρήσης, έτσι ώστε οι συναλλαγές να είναι πιο ασφαλείς. «Η εμπιστοσύνη σε εταιρείες απαιτεί συνεργασίες με τους οργανισμούς και τις κυβερνήσεις», συμπλήρωσε και τόνισε ότι το βασικότερο πρόβλημα που καλούνται οι κολοσσοί όπως η Mastercard είναι να αντιμετωπίσουν τη σωστή διαχείριση κυβερνοεπιθέσεων, που πλέον γίνονται σε καθημερινή βάση.

Ο Enrico Bellini, Επικεφαλής Κυβερνητικών Σχέσεων και Δημόσιας Πολιτικής, Νότια Ευρώπη, TikTok τόνισε: «Η TikTok έχει ενεργοποιήσει το Project Clover από το 2023, μια επένδυση ύψους 12 δισεκατομμυρίων ευρώ για 10 χρόνια, το οποίο θέτει σε εφαρμογή κορυφαία μέτρα ασφαλείας για τα δεδομένα των Ευρωπαίων χρηστών μας, συμπεριλαμβανομένης ανεξάρτητης εποπτείας από την ευρωπαϊκή εταιρεία κυβερνοασφάλειας NCC Group. Έχοντας την προστασία των δεδομένων στον πυρήνα της, η πρωτοβουλία αυτή στοχεύει να καθιερώσει ένα νέο πρότυπο ασφάλειας δεδομένων μεταξύ των διαδικτυακών πλατφορμών, επιτρέποντας παράλληλα την ασφαλή παγκόσμια ροή δεδομένων και τη συνεχή καινοτομία».

Ο κ. Bellini πρόσθεσε ότι «το γεγονός ότι μπορούμε να μοιραστούμε την εξέλιξη αυτού του φιλόδοξου έργου στο Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών είναι σημαντικό για την TikTok και υπογραμμίζει την αξία που προσδίδουμε στην ανταλλαγή με διαφάνεια των προτύπων ασφάλειας και προστασίας που ακολουθούμε».

Ο Αντώνης Μαυρομιχάλης, AKAMAI BU Director, ATCOM, δήλωσε ότι κάθε μέρα γίνονται παγκοσμίως 780 εκατομμύρια κυβερνοεπιθέσεις. Αυτό το πρόβλημα δημιουργείται από έλλειψη νέων εργαλείων που είναι σε θέση να καταπολεμούν την «παραβίαση» κωδικών και άλλων παραδοσιακών μεθόδων ασφάλειας. Πρέπει να περάσουμε σε μία νέα εποχή, με νέα και πιο εξελιγμένα μοντέλα διασφάλισης συναλλαγών στις επιχειρήσεις και τους οργανισμούς. Πρέπει να θεωρούμε την κυβερνοεπίθεση διαδικασία ρουτίνας και όχι την εξαίρεση. «Αυτό εμείς στην AKAMAI προσπαθούμε να εντρυφήσουμε στους πελάτες μας, να βάλουν στην κουλτούρα και την εκπαίδευση του ανθρώπινου δυναμικού τις κυβερνοεπιθέσεις και τη σωστή τους διαχείριση», συμπλήρωσε.

The post Delphi Economic Forum X: Οι πρακτικές για την προστασία των πολιτών από τους κινδύνους του ψηφιακού κόσμου appeared first on 2045.gr.

Αν είναι κάτι που, στα μάτια μου τουλάχιστον, έχει άμεσο ενδιαφέρον για καθέναν μας σε σχέση με τους δασμούς («ταρίφες») που ανακοίνωσαν οι ΗΠΑ, και που φαίνεται να οδηγούν σε εμπορικό πόλεμο με την Ευρώπη, είναι ότι κανείς, μα κανείς, δεν μιλά για τον ψηφιακό κόσμο. Γιατί, άραγε;

Από τη μεριά των ΗΠΑ, ίσως, οι λόγοι είναι πιο φανεροί: Οι δασμοί αφορούν μόνο προϊόντα (αφού εκεί εντοπίστηκε το έλλειμμα), ενώ ο ψηφιακός κόσμος αφορά υπηρεσίες. Στις υπηρεσίες, από ό,τι φαίνεται, οι ΗΠΑ, τουλάχιστον σε σχέση με την Ευρώπη, έχουν ένα «μικρό» πλεόνασμα της τάξης των 300δις (σε σχέση με το 1τρις έλλειμμα στα προϊόντα).

Σωστά; Λάθος. Όπως είναι γνωστό οι υπηρεσίες στο ίντερνετ φορολογικά «εξαφανίζονται», μέσω τιμολογήσεων από Ιρλανδία για όλη την Ευρώπη και άλλων πρακτικών «φορολογικής βελτιστοποίησης». Με άλλα λόγια, ολόκληρη η Ευρώπη, καθένας από εμάς, πληρώνει απευθείας, κάθε μήνα, τις Microsoft, Amazon, Google, Facebook και λοιπές, όμως το εισόδημα σχεδόν εξαφανίζεται τόσο για τις χώρες κατανάλωσης (δηλαδή για όλες τις Ευρωπαϊκές χώρες) όσο και για τη χώρα παραγωγής (τις ΗΠΑ). Όμως, με την σημαντικότατη διαφορά ότι όλες αυτές οι «ψηφιακές» εταιρείες έχουν έδρα στις ΗΠΑ – επομένως, αργά ή γρήγορα εισόδημα θα εμφανιστεί εκεί με τον έναν ή τον άλλον τρόπο (πχ. μέσω εξαγορών, επενδύσεων σε startups, ή ακόμα και μέσω επιβλητικών κτηρίων γραφείων), κάτι που ποτέ δεν θα συμβεί στην Ευρώπη.

Επομένως, τα 300 δις πλεόνασμα των ΗΠΑ στις υπηρεσίες θα έλεγα (χωρίς να έχω δει από που πήρε ο Economist, απ’ όπου τα αντέγραψα, τα νούμερά του) ότι είναι πλασματικά, ότι δηλαδή ανταποκρίνονται μόνο σε ό,τι «φαίνεται», σε ό,τι τιμολογείται απευθείας από τις ΗΠΑ, κάτι που όμως στον ψηφιακό κόσμο είναι η εξαίρεση και όχι ο κανόνας.

Είναι μόνο αυτό; Όχι φυσικά – αυτό είναι το μικρότερης σημασίας. Αυτό που έχει τη μεγαλύτερη σημασία είναι η τεχνολογική εξάρτηση από τις ψηφιακές τεχνολογίες των ΗΠΑ. Αυτό το σημείο δεν νομίζω ότι χρειάζεται να διευκρινιστεί περισσότερο εδώ: στην ουσία καθετί που χρησιμοποιεί καθένας από εμάς στην Ευρώπη οποιαδήποτε στιγμή εργάζεται ή βρίσκεται στον ψηφιακό κόσμο παράγεται, και ελέγχεται απευθείας, από εταιρείες που έχουν έδρα στις ΗΠΑ.

Αν οι ΗΠΑ έχουν τους δικούς τους λόγους να μην ασχολούνται με δασμούς (ταρίφες) στον ψηφιακό κόσμο, τι λόγους έχει άραγε η Ευρώπη να μην αντεπιτεθεί ακριβώς εκεί; Γιατί άραγε συζητάμε περισσότερο για το αλκοόλ (γαλλικά και ιταλικά κρασιά απέναντι από το bourbon) και καθόλου για το ίντερνετ;

Υποθέτω ότι η Ευρώπη δεν ασχολείται με τον ψηφιακό κόσμο επειδή δεν είναι καθόλου έτοιμη να το κάνει. Ακόμα και αν μπορούσε να επιβάλει δασμούς στην Microsoft, στην Google, στην Amazon ή στα κοινωνικά δίκτυα, τα μέτρα αυτά αυτομάτως θα έκαναν αντιλαϊκές τις Βρυξέλλες σε καθέναν από εμάς, αφού καθένας θα έβλεπε ξαφνικά το μηνιαίο κόστος του MS Office του, των online διαφημίσεών του, ή της online πλατφόρμας όπου βλέπει ταινίες ή ακούει μουσική (για να χρησιμοποιήσω μόνο λίγα από τα, δεκάδες, καθημερινά παραδείγματα για καθέναν μας) να εκτοξευόταν. Ποιος Ευρωπαίος πολιτικός θα άντεχε κάτι τέτοιο;

Η κατάσταση, επομένως, που επικρατεί σήμερα στον ψηφιακό κόσμο θα μπορούσε να περιγραφεί ως μια «ισορροπία τρόμου», όπου οι ΗΠΑ δεν θέλουν να χάσουν το στρατηγικό τους πλεονέκτημα και η Ευρώπη κινδυνεύει να πυροβολήσει τα πόδια της, αν τυχόν και αποφασίσει να αντεπιτεθεί. Επομένως, και οι δύο προτιμούν να ασχολούνται με το αλκοόλ, ή έστω με τα αυτοκίνητα, παρά με το ίντερνετ.

Πως θα εξελιχτεί η κατάσταση; Αυτό κανείς δεν μπορεί να το προβλέψει – όπως κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει πριν 10-20 χρόνια ότι θα φτάναμε εδώ σήμερα. Αν έπρεπε να μαντέψω, θα έλεγα ότι ζούμε σε μια μεταβατική περίοδο όπου τα κράτη (ή, σωστότερα, η Ευρώπη, αφού καθένα από τα κράτη-μέλη της χωριστά είναι ανίσχυρο μπροστά στο παγκόσμιο φαινόμενο που λέγεται ψηφιακός κόσμος) δεν έχουν αντεπιτεθεί, περιχαρακώνοντας, τον ψηφιακό κόσμο «τους». Με άλλα λόγια, επειδή το φαινόμενο είναι πρόσφατο, η Ευρώπη έχει επιτρέψει, άθελά της, σε μια τρίτη χώρα (στις ΗΠΑ – όμως και η Κίνα, πχ. μέσω TikTok δεν είναι μακριά) να απευθύνεται και να συναλλάσσεται απευθείας με πολίτες της, παρακάμπτοντας τις εθνικές κυβερνήσεις. Αυτό το, ανήκουστο ιστορικά, φαινόμενο δεν πιστεύω ότι θα διαρκέσει – με τον έναν ή τον άλλον τρόπο τα κράτη θα επαναφέρουν την κυριαρχία στα εδάφη τους στα προ ίντερνετ επίπεδα. Ο εμπορικός πόλεμος που πάει να ξεσπάσει ίσως είναι η αρχή για καθέναν μας, περιλαμβανομένων των κυβερνήσεών μας, να αρχίσει να σκέφτεται περισσότερο «ευρωπαϊκά» στους ψηφιακούς τομείς που τον αφορούν. Προφανώς όμως, μέχρι κάτι τέτοιο να συμβεί, πίνοντας εμείς υπερτιμημένο bourbon και οι Αμερικανοί υπερτιμημένο κρασί, και οδηγώντας όλοι μας υπερτιμημένα αυτοκίνητα, χωρίς κανέναν απολύτως λόγο.

The post Δασμοί («ταρίφες») στον ψηφιακό κόσμο; appeared first on 2045.gr.

Η αλήθεια είναι ότι οι κακές ειδήσεις είναι πιο εύκολο να βρουν κοινό σε σχέση με τις καλές και όσοι προβλέπουν μία τεχνολογική δυστοπία είναι περισσότερο πιθανό να τους δείτε στις προβεβλημένες θέσεις των ειδήσεων. Ο Dario Amodei, διευθύνων σύμβουλος της Anthropic, θεωρείται από τους πεσιμιστές αν και η εταιρεία του έχει δημιουργήσει το chatbot Claude που ανταγωνίζεται επάξια το ChatGPT και το Gemini, χάρη στη χρηματοδότηση που λαμβάνει από διάφορους επενδυτές με πιο γνωστή την Amazon. O Amodei παραδέχεται ότι μιλάει συχνά για τους κινδύνους της ισχυρής τεχνητής νοημοσύνης και επειδή, ίσως, έχει ακούσει πολλές φορές να τον κατηγορούν για πεσιμισμό, αποφάσισε να γράψει κάτι πιο αισιόδοξο – για την τεχνητή νοημοσύνη που κάνει τον κόσμο καλύτερο.

Αν και επικεφαλής μίας από τις εταιρείες που είναι στην αιχμή του δόρατος προσπαθεί να παραμείνει προσγειωμένος στο άρθρο του με τον τίτλο “Machines of Loving Grace” – τον οποίο δανείζεται από ένα ποίημα του 1967. Οι εταιρείες που ασχολούνται με την τεχνητή νοημοσύνη, λέει, εμφανίζονται συχνά ως προπαγανδιστές ή σαν να προσπαθούν να τραβήξουν το ενδιαφέρον μακριά από τους πιθανούς κινδύνους. Πολλές φορές οι εταιρείες εμφανίζονται ως προφήτες που μιλούν για τη σωτηρία, όμως κατά τον ίδιο «είναι επικίνδυνο να θεωρούμε ότι οι εταιρείες διαμορφώνουν μονομερώς τον κόσμο και επικίνδυνο να βλέπουμε τους πρακτικούς τεχνολογικούς στόχους με ουσιαστικά θρησκευτικούς όρους». Τέλος, μας καλεί να απαλλαγούμε από την προκατάληψη που προκαλούν οι διηγήσεις για ένα μέλλον επιστημονικής φαντασίας. Δεν χρειάζεται να πει πολλά για αυτό, σκεφτείτε ότι το 1970 και το 1980 οι άνθρωποι περίμεναν ότι το 2020 θα κινούμαστε με ιπτάμενα αυτοκίνητα. Ούτε που μπορούσαν να φανταστούν ότι θα είχαμε κλειστεί στα σπίτια μας εξαιτίας ενός ιού.

Αν και ο Amodei εκτιμά ότι μια ώριμη (τεχνολογικά) και ισχυρή τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να είναι διαθέσιμη ακόμα και το 2026, μας καλεί να δούμε λίγο παραπέρα, σε βάθος δεκαετίας. Εκτιμά ότι σε αυτό το χρονικό διάστημα θα έχουν αναπτυχθεί συστήματα που θα μπορούν να αλληλεπιδρούν ακόμα καλύτερα με τον φυσικό κόσμο από ό,τι σήμερα, να χειρίζονται εργαλεία και να κάνουν πολύπλοκες εργασίες. Ο ίδιος παραλληλίζει αυτά τα συστήματα με έναν ευφυή υπάλληλο που κάνει τη δουλειά του και ζητάει διευκρινίσεις μόνον όταν είναι απαραίτητο. «Θα μπορούσαμε να το περιγράψουμε περιληπτικά ως μία χώρα από ευφυΐες μέσα σε ένα datacenter», γράφει ο Amodei.

Όμως δεν πρέπει να σκεφτόμαστε ότι αυτή η τεχνητή νοημοσύνη θα λύσει όλα τα προβλήματα. Η ευφυΐα είναι ισχυρή, αλλά δεν είναι μαγική νεραϊδόσκονη, σχολιάζει ο επικεφαλής της Anthropic. Προσθέτει ότι οι φυσικοί νόμοι αλλά και οι ανθρώπινοι νόμοι μπορούν να περιορίσουν την αποτελεσματικότητα και το εύρος δράσης της τεχνητής νοημοσύνης. Για του λόγου το αληθές, μας καλεί να σκεφτούμε κάποιες τεχνολογίες που περιορίζονται από το ρυθμιστικό περιβάλλον. Η πυρηνική ενέργεια ή τα… ασανσέρ αποτελούν τέτοια παραδείγματα. Μετά από όλα αυτά όμως, σε ποια πεδία μπορούν να βελτιωθούν τα πράγματα;

Ο Adomei ξεχωρίζει πρώτα τους τομείς της βιολογίας και της υγείας. Εδώ, άλλωστε, η τεχνολογική πρόοδος (με τις διάφορες εκφάνσεις της) είναι εκείνη που έχει επεκτείνει δραστικά το προσδόκιμο ζωής τα τελευταία 250 χρόνια. Τα εμβόλια mRNA, η τεχνική CRISP, οι γονιδιακές αναλύσεις, οι κυτταρικές θεραπείες είναι μερικά από τα πιο πρόσφατα τεχνολογικά άλματα και σε αυτόν τον τομέα η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να συνεισφέρει πολλά. Για παράδειγμα, υπάρχει η δυνατότητα της αξιόπιστης πρόληψης και θεραπείας για όλες τις μεταδοτικές ασθένειες. Η επιτυχής αντιμετώπιση των περισσότερων μορφών καρκίνου, η πρόληψη του Αλτσχάιμερ ή ακόμα και ο διπλασιασμός του προσδόκιμου ζωής είναι μερικοί από τους τομείς στους οποίους μπορεί να συμβάλει η τεχνητή νοημοσύνη.

Ο Adomei θεωρεί επίσης ότι η τεχνητή νοημοσύνη έχει τη δυνατότητα να βοηθήσει στη βελτίωση της καθημερινότητας και την αντιμετώπιση της φτώχειας. Αλλά ως εκεί. «Δυστυχώς δεν βλέπω έναν ισχυρό λόγο για να πιστέψω ότι η τεχνητή νοημοσύνη θα εξελίξει δομικά τη δημοκρατία και την ειρήνη με τον τρόπο που θα εξελίξει δομικά την υγεία και την αντιμετώπιση της φτώχειας» γράφει. Προσθέτει ότι η τεχνητή νοημοσύνη ενισχύει την παρακολούθηση και την προπαγάνδα δύο σημαντικά εργαλεία κάθε αυταρχικού καθεστώτος. «Εναπόκειται στον καθένα μας να κατευθύνουμε τα πράγματα προς την κατεύθυνση» λέει, αλλά αυτό περισσότερο με ευχή μοιάζει. Εφόσον όλα κυλήσουν ομαλά, εκτιμά ότι κάποια στιγμή το υφιστάμενο οικονομικό μοντέλο δεν θα έχει πια νόημα, αφού η τεχνητή νοημοσύνη θα έχει αναλάβει κεντρικό ρόλο στην παραγωγική διαδικασία και τότε «θα χρειαστεί μια ευρύτερη συζήτηση στην κοινωνία σχετικά με τον τρόπο οργάνωσης της οικονομίας». Ουσιαστικά ο Adomei αφήνει ανοικτό το ενδεχόμενο η τεχνολογική εξέλιξη να μας υποχρεώσει να αναθεωρήσουμε τον τρόπο οργάνωσης των κοινωνιών μας αλλά, είπαμε, αυτά ισχύουν εφόσον όλα πάνε καλά.

The post Τεχνητή νοημοσύνη: Και αν όλα πάνε καλά; appeared first on 2045.gr.

Αφορμή γι αυτό το κείμενο στάθηκε ένα άλλο, πιο νομικό, για την ανάγκη να αποκτήσουμε ένα δικαίωμα στην εξατομίκευση της Τεχνητής Νοημοσύνης (AI individualization) – πιο πολλά γι αυτό το θέμα σύντομα, όμως εδώ σχολιάζω κάτι διαφορετικό: μια τάση που ίσως για πάρα πολύ καιρό έχει μείνει ασχολίαστη, σε βαθμό που οι επόμενες γενιές θα την παίρνουν ως δεδομένο. Πρόκειται για την παροχή των πάντων, ακόμα και των πιο «υλικών» αγαθών, ως υπηρεσία. Με άλλα λόγια, για την «από-προϊοντοποίηση» των πάντων γύρω μας, κάτι που έκανε εφικτό η ψηφιακή τεχνολογία.

Η περίπτωση είναι απλή, αν κανείς (κάπως μεγαλύτερης ηλικίας…) την σκεφτεί έστω και για ένα λεπτό. Πριν λίγα χρόνια η μουσική μας «καθόταν» στο σαλόνι ή στο υπνοδωμάτιό μας, με την έννοια ότι η συλλογή μας από βινύλια ή CD ήταν αγορασμένη ως προϊόν, δική μας να την κάνουμε ό,τι θέλουμε για όσο χρόνο θέλουμε. Το ίδιο και οι ταινίες μας: είτε αγορασμένες (σε βιντεοκασέτα ή σε DVD) είτε νοικιασμένες για λίγες μέρες, σε κάθε περίπτωση πάντως σαν απτό, υλικό προϊόν. Ομοίως και με τα βιβλία μας: τα αγοράζαμε από το βιβλιοπωλείο σε χαρτί, δικά μας να τα διαβάσουμε, δανείσουμε ή σημειώσουμε πάνω τους όσο θέλουμε.

Τίποτα από αυτά δεν ισχύει σήμερα. Η μουσική μας και οι ταινίες μας δεν μας ανήκουν πια σαν προϊόντα, παρά μόνο πληρώνουμε συνδρομή πρόσβασης σε υπηρεσία διάθεσής τους online. Το ίδιο και με τα βιβλία: τα «αγοράζουμε» σε ψηφιακή μορφή από online βιβλιοπωλεία όμως είναι πολύ περιορισμένες οι χρήσεις σε αυτά που μας επιτρέπονται, και πολύ σπάνια μας ανήκουν πραγματικά για πάντα.

Με άλλα λόγια, το (πολιτιστικό) προϊόν έγινε πλέον (ψηφιακή) υπηρεσία.

Το software ως υπηρεσία

Αυτή είναι μια τάση που ξεκίνησε από το software. Όπως θυμούνται οι παλιότεροι, στην αρχή το software έφτανε σε εμάς σε κουτιά (αρχικά με δισκέτες, μετά με άλλα ψηφιακά μέσα) που «κάθονταν» σε καταστήματα. Κάθε (νόμιμος) χρήστης έμπαινε στο κατάστημα, τα κατέβαζε από το ράφι, τα πήγαινε στον χώρο του του και τα εγκαθιστούσε στον υπολογιστή του, δικά του για πάντα (έστω, για όσο καιρό ήταν συμβατά με το λειτουργικό σύστημα, το hardware κοκ.). Αυτό όμως άλλαξε, με ξαφνικό και βίαιο τρόπο, με το ίντερνετ: μόλις κάθε υπολογιστής μας συνδέθηκε online οι εταιρείες πληροφορικής βρήκαν έναν καταπληκτικό νέο τρόπο να αυξήσουν τα έσοδά τους, να βελτιστοποιήσουν τους φόρους τους και να εξασφαλίσουν την συνεχιζόμενη ύπαρξή τους για πάντα: το λογισμικό-ως-υπηρεσία / software-as-a-service (SaaS).

To SaaS είναι το καταπληκτικότερο business model όλων των εποχών για τη βιομηχανία πληροφορικής και ταυτόχρονα ένα ανεπανόρθωτο πλήγμα τόσο για τον χρήστη όσο και για τις κυβερνήσεις/κράτη. Με μια απλή κίνηση οι εταιρείες πληροφορικής αφαίρεσαν από τον χρήστη έλεγχο τόσο του λογισμικού του (που πλέον ελέγχεται online, από τις ίδιες) όσο και του υπολογιστή του (που παραμένει μόνιμα συνδεδεμένος με αυτές) αλλά και των χρημάτων του, αφού εκεί που κάποτε πλήρωνε ένα ποσό για απεριόριστη χρήση τώρα πληρώνει συνδρομή με τον μήνα.

Ταυτόχρονα το SaaS αφαίρεσε από τις κυβερνήσεις των κρατών φορολογικά έσοδα εκατομμυρίων: αφού το software έγινε υπηρεσία, μπορεί να παρέχεται (θεωρητικά!) εξ αποστάσεως. Με άλλα λόγια, εκεί που για κάθε Windows και Office που πουλούσε σε Έλληνες χρήστες από ελληνικό κατάστημα η Microsoft πλήρωνε στο ελληνικό κράτος φόρο, τώρα δεν πληρώνει ούτε ένα ευρώ, αφού η τιμολόγηση της υπηρεσίας γίνεται από την Ιρλανδία – όπως ακριβώς συμβαίνει με όλες, μα όλες, τις εταιρείες πληροφορικής σήμερα. Τα μαθηματικά της απώλειας εισοδήματος για κάθε μια χώρα του πλανήτη (και συνεπώς, για τους πολίτες τους, αφού οι φόροι θα επέστρεφαν σε αυτούς σε κρατική υπηρεσία) είναι εύκολο να γίνουν από καθέναν.

Η παραπάνω αλλαγή, παρότι βίαιη, ήταν, όπως είδαμε, σταδιακή: στην αρχή το λογισμικό έγινε υπηρεσία, όταν το ίντερνετ σύνδεσε μεταξύ τους όλους τους υπολογιστές του πλανήτη. Στη συνέχεια αυτό έγινε με τη μουσική, όταν το internet bandwidth το επέτρεψε και η μουσική βιομηχανία (εκούσα άκουσα) το ανέχτηκε. Πριν λίγα χρόνια αυτό συνεχίστηκε με τις ταινίες, επίσης όταν το internet bandwidth αυξήθηκε κι άλλο και η αντίστοιχη βιομηχανία υπέκυψε. Τώρα, σιγά-σιγά συμβαίνει με τα βιβλία. Φαντάζομαι ότι επόμενος στόχος θα είναι ο Τύπος.

Γιατί ανεχτήκαμε αυτή την κατάσταση; Πιθανότατα επειδή κανείς δεν ασχολήθηκε – αν δεν μας βόλεψε κιόλας. Ο μέσος άνθρωπος είδε ξαφνικά ότι από τα 100-200 βινύλια ή CD που είχε στο σπίτι του ξαφνικά, με μηνιαίο κόστος αγοράς ενός μόνο CD, απέκτησε πρόσβαση σε ολόκληρη τη μουσική βιβλιοθήκη του κόσμου. Το ίδιο και με τις ταινίες. Γιατί, επομένως, να παραπονεθεί;

Οι κυβερνήσεις, από τη μεριά τους, υποθέτω ότι πείστηκαν ότι αυτός είναι ο μόνος τρόπος αποτελεσματικής καταπολέμησης της πειρατείας (λογισμικού, μουσικής, ταινιών κοκ.) – ενδεχομένως, πήραν και μερικές δωρεάν άδειες χρήσης για το Δημόσιό τους σε αντάλλαγμα (το ψηφιακό αντίστοιχο με τις «χάντρες και τα καθρεφτάκια» που έδιναν οι αποικιοκράτες στους ιθαγενείς).

Φυσικά, η τάση αυτή δεν περιορίζεται στα πολιτισμικά προϊόντα. Ολόκληρη η βιομηχανία σήμερα προσπαθεί να μας πείσει ότι τα προϊόντα της (κλιματιστικά, καφετιέρες, αυτοκίνητα, τηλεοράσεις κλπ.) δεν είναι προϊόντα αλλά end-points σε υπηρεσία – δικαιολογώντας, φυσικά, μηνιαίες συνδρομές και μια μόνιμη, πλέον, σχέση με τον κατασκευαστή. Κάπως έτσι, άλλωστε, εξηγείται (με την έννοια ότι κάποιος πληρώνει για τη συνεχιζόμενη ανάπτυξή του) και το IoT (internet of things).

Απώλεια ιδιοκτησίας

Η παραπάνω όμως «συμφωνία» μεταξύ μέσου χρήστη και βιομηχανίας πληροφορικής είχε μια παγίδα – ή, έστω, ένα αντάλλαγμα που δεν πολύ-εξηγήθηκε, νομίζω: την απώλεια του ελέγχου, της ιδιοκτησίας. (Η «συμφωνία» με τις κυβερνήσεις είναι ανεξήγητη για τους πολίτες τους ούτως ή άλλως.)  Δηλαδή, ναι μεν έχουμε πρόσβαση με, αντικειμενικά χαμηλή τιμή για όσα προσφέρει, σε όλη τη μουσική βιβλιοθήκη που υπάρχει ή σε περισσότερες ταινίες που θα μπορούσαμε ποτέ να δούμε, όμως αυτό είναι το μόνο που έχουμε: πρόσβαση. Αν ποτέ σταματήσουμε να πληρώνουμε τότε δεν θα έχουμε απολύτως τίποτα: ούτε ένα τραγούδι, ούτε ένα μουσικό κομμάτι, ούτε μια ταινία δικά μας. 

Αυτή ακριβώς είναι η βασική διαφορά μεταξύ υπηρεσίας και προϊόντος. Η υπηρεσία είναι παροδική (ή, έστω, ενσωματώνεται και πάμε παρακάτω) ενώ το προϊόν, θεωρητικά, μόνιμο. Επίσης, η υπηρεσία ελέγχεται από εκείνον που την παρέχει, ενώ το προϊόν από εκείνον που το αγοράζει. Τέλος, το προϊόν είναι κάτι απτό, κάτι που παραδοσιακοί μηχανισμοί όπως το Κράτος καταλαβαίνουν και μεταχειρίζονται αντίστοιχα, ενώ η υπηρεσία κάτι άυλο, που συχνά ούτε καν μπορεί να περιγραφεί με απλό τρόπο.

Επομένως, τι είναι το λογισμικό μας, η μουσική μας και τα βιβλία μας; Προϊόντα που αγοράσαμε ή υπηρεσίες που μας παρέχονται κάθε μήνα; Αυτό εδώ το κείμενο απλά επισημαίνει την αλλαγή: από προϊόντα που ήταν στην αρχή έγιναν όλα, ψηφιακή, υπηρεσία μέσα σε λίγα χρόνια. Γι αυτή την αλλαγή κανείς μας δεν ρωτήθηκε και, κυρίως, σε κανέναν μας δεν προσφέρθηκε εναλλακτική. Είναι αυτό ακριβώς που πρέπει να αλλάξει: ακόμα και αν κάποιοι από εμάς απεχθάνονται την παραδοσιακή έννοια της ιδιοκτησίας, δηλαδή του απόλυτου ελέγχου πάνω σε κάτι, και πάλι σε καθέναν μας θα έπρεπε να δίνεται η επιλογή: αφού η βιομηχανία πληροφορικής μας απέδειξε ότι κάθε προϊόν μπορεί να γίνει και υπηρεσία τότε θα πρέπει να ισχύσει και το αντίστροφο κάθε δηλαδή υπηρεσία να μπορεί να γίνει προϊόν.

The post Είναι το software, η μουσική, τα βιβλία μας προϊόν ή υπηρεσία; appeared first on 2045.gr.

*Της Tanuja Randery, Managing Director, AWS EMEA

Το 2023 αποτέλεσε σημείο καμπής για την τεχνητή νοημοσύνη. Σε ολόκληρη την Ευρώπη, η πρόσβαση στο Generative AI πυροδότησε ένα κύμα καινοτομίας ανάμεσα στους καταναλωτές και τις επιχειρήσεις. Σύμφωνα με την πρόσφατη μελέτη της Strand Partners, η οποία διενεργήθηκε για λογαριασμό της Amazon Web Services (AWS), οργανισμοί όλων των μεγεθών και όλων των κλάδων,  καθώς επίσης και οι πολίτες, αλληλεπιδρούν με  αυτήν την πρωτοποριακή τεχνολογία όπως ποτέ άλλοτε.

Η κα. Tanuja Randery, Managing Director, AWS EMEA.

Η εν λόγω μελέτη εκτιμά ότι η τεχνητή νοημοσύνη θα μπορούσε να “ξεκλειδώσει” 600 δισ. ευρώ για την ευρωπαϊκή οικονομία έως το 2030, εάν διατηρηθεί αυτή η τάση στην Ευρώπη. Πώς μπορεί όμως η Ευρώπη να αξιοποιήσει αυτή την ευκαιρία; Η έκθεση αναφέρει ότι η γεφύρωση του χάσματος στις ψηφιακές δεξιότητες θα είναι το μεγαλύτερο δώρο που μπορούν να κάνουν οι κυβερνήσεις τόσο στις επιχειρήσεις όσο και στους πολίτες.

2023: Σημείο καμπής για την Τεχνητή Νοημοσύνη

Ο αριθμός των επιχειρήσεων που χρησιμοποιούν την τεχνητή νοημοσύνη αυξήθηκε κατά 32% πέρυσι, ενώ πάνω από τα δύο τρίτα όσων επιχειρήσεων έχουν υιοθετήσει την εν λόγω τεχνολογία αναφέρουν ως αποτέλεσμα  τα αυξημένα έσοδα, την βελτιωμένη παραγωγικότητα ή την τόνωση της καινοτομίας.

Σε ολόκληρη την Ευρώπη, βλέπουμε ήδη τα ευρέως διαδεδομένα θετικά αποτελέσματα της αξιοποίησης της τεχνητής νοημοσύνης στον μετασχηματισμό των επιχειρηματικών κλάδων.

Η NeuroPro χρησιμοποιεί AI και μηχανική μάθηση (ML) για να βελτιώσει την ακρίβεια στη διάγνωση πολύπλοκων εγκεφαλικών ασθενειών, μειώνοντας τον χρόνο που χρειάζονται τα νοσοκομεία για να μοιραστούν ιατρικά δεδομένα και να κάνουν διάγνωση, από εβδομάδες σε ώρες.

Η ολλανδική νεοφυής επιχείρηση Growy, χρησιμοποιεί εφαρμογές τεχνητής νοημοσύνης για την παρακολούθηση και τη φροντίδα των καθετοποιημένων αγροκτημάτων της, επεξεργαζόμενη τεράστιες ποσότητες δεδομένων, συμπεριλαμβανομένων πληροφοριών για το πότισμα, τη σίτιση και τη συγκομιδή, ώστε να βελτιστοποιήσει την υγεία των φυτών. Η εν λόγω εταιρεία αντικατοπτρίζει ένα καινοτόμο, ανταγωνιστικό και βιώσιμο μοντέλο γεωργίας του μέλλοντος.

Αυτές οι επιχειρήσεις αναδεικνύουν όσα μπορούν να επιτευχθούν μέσω της καινοτομίας της τεχνητής νοημοσύνης. Και οι πολίτες διαπιστώνουν αυτές τις δυνατότητες – πάνω από τους μισούς (52%) πιστεύουν ότι η τεχνητή νοημοσύνη θα διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην αντιμετώπιση μεγάλων κοινωνικών προκλήσεων, όπως η κλιματική αλλαγή και ο έλεγχος ασθενειών.

Κλείνοντας το χάσμα ψηφιακών δεξιοτήτων

Καθώς οι επιχειρήσεις αυξάνουν τη χρήση της τεχνητής νοημοσύνης, η έλλειψη ψηφιακών δεξιοτήτων μπορεί να κρατήσει πίσω την Ευρώπη.

Σχεδόν οι μισές (44%) ευρωπαϊκές επιχειρήσεις ανέφεραν ότι η αδυναμία εύρεσης προσωπικού με τις κατάλληλες ψηφιακές δεξιότητες έβαλε εμπόδια και περιόρισε τον θετικό αντίκτυπο της ψηφιακής τεχνολογίας στη λειτουργία τους, ενώ το 27% δήλωσε ότι αποτέλεσε ανασταλτικός παράγοντας στην υιοθέτηση νέων τεχνολογιών.

Όμως, η έλλειψη δεξιοτήτων δεν υποδηλώνει έλλειψη ενδιαφέροντος. Το 61% των Ευρωπαίων πολιτών είναι ανοιχτοί στην εκμάθηση νέων ψηφιακών δεξιοτήτων, πιστεύοντας ότι με αυτόν τον τρόπο θα βελτιώσουν τις προοπτικές της σταδιοδρομίας τους, επιτρέποντας τους να παραμείνουν ανταγωνιστικοί στην αγορά εργασίας.

Για να κλείσουμε το χάσμα, πρέπει να αντιμετωπίσουμε τα εμπόδια που λειτουργούν αποτρεπτικά. Η έρευνα της Strand κατέδειξε ότι το κόστος των προγραμμάτων κατάρτισης (45%) και η έλλειψη χρόνου (24%) είναι τα κρίσιμα εμπόδια που οι πολίτες πιστεύουν ότι τους κρατούν πίσω.

Κρίσιμης σημασίας είναι το γεγονός ότι τα εμπόδια αυτά είναι πιο πιθανό να επηρεάσουν τα άτομα που ανήκουν σε λιγότερο προνομιούχες ή διαχρονικά περιθωριοποιημένες ομάδες – αυξάνοντας τις υφιστάμενες ανισότητες.

Τεχνητή Νοημοσύνη για όλους

Η γεφύρωση του χάσματος ψηφιακών δεξιοτήτων είναι ζωτικής σημασίας.

Η βελτίωση των δεξιοτήτων των εργαζομένων, όχι μόνο του τεχνολογικού κλάδου αλλά και ευρύτερα, μέσω προγραμμάτων κατάρτισης και στοχευμένης χρηματοδότησης, θα δώσει στην Ευρώπη τη δυνατότητα να ξεκλειδώσει την ψηφιακή της δυναμική.

Η ΕΕ έχει αναπτύξει μια σειρά πρωτοβουλιών για τη ενίσχυση των ψηφιακών δεξιοτήτων, όπως το πρόγραμμα “Ψηφιακή Ευρώπη” (Digital Europe Programme) και το σχέδιο δράσης για την ψηφιακή εκπαίδευση (Digital Education Action Plan).

Από την πλευρά της, η AWS δεσμεύεται να βελτιώσει την πρόσβαση στην κατάρτιση σε ψηφιακές δεξιότητες. Έχουμε ήδη εφοδιάσει 900.000 άτομα σε όλη την Ευρώπη με δεξιότητες υπολογιστικού νέφους ενώ η δέσμευσή μας, «AI Ready» , στοχεύει στην παροχή δωρεάν κατάρτισης σε δεξιότητες τεχνητής νοημοσύνης σε άλλα 2 εκατομμύρια άτομα.

Προσπάθειες όπως αυτές θα προσφέρουν στην Ευρώπη τις βάσεις που χρειάζεται για να ξεκλειδώσει το ψηφιακό της μέλλον.

Τι θα επακολουθήσει μετά το ευρωπαϊκό «έτος τεχνητής νοημοσύνης»;

Οι ψηφιακές δεξιότητες είναι καθοριστικής σημασίας για το μέλλον της Ευρώπης και η βελτίωση της πρόσβασης στην κατάρτιση είναι πιο σημαντική από ποτέ. Η αξιοποίηση της οικονομικής και κοινωνικής δυναμικής που παρουσιάζει η τεχνητή νοημοσύνη και η διατήρηση της αύξησης όσον αφορά την υιοθέτησή της σε ολόκληρη την Ευρώπη, σημαίνει ότι πρέπει να εξοπλιστούν όλα τα άτομα με τις κατάλληλες δεξιότητες, ώστε όλοι να μπορέσουμε να συμμετέχουμε στο ψηφιακό ταξίδι της Ευρώπης.

The post Ψηφιακές δεξιότητες:  Το κλειδί για το ψηφιακό μέλλον της Ευρώπης appeared first on 2045.gr.

Το αυτοκίνητό μου έχει σύστημα start-stop, αυτό δηλαδή που στο φανάρι σβήνει από μόνο του την μηχανή και την ξανανάβει μόλις ξεκινήσει, ώστε να πετύχουμε οικονομία και προστασία του περιβάλλοντος. Υπό κανονικές συνθήκες η μηχανή ανάβει και σβήνει αναλόγως αν ο οδηγός πατάει το γκάζι, όμως, και εδώ είναι ο λόγος που σας απασχολώ με το θέμα αυτό τόση ώρα, ο κατασκευαστής προσπάθησε να κάνει το σύστημα πιο «έξυπνο»: Το αυτοκίνητο, χρησιμοποιώντας τους αισθητήρες για το παρκάρισμα που ούτως ή άλλως έχει μπροστά, ανάβει από μόνο του την σβησμένη μηχανή και όταν αντιληφθεί ότι το μπροστινό όχημα αρχίζει να κινείται.

Καλό; Θεωρητικά ναι, πρακτικά όμως στην Ελλάδα όχι και τόσο. Αυτό, επειδή ο κατασκευαστής δεν συνυπολόγισε την ελληνική συνήθεια των μικρών «γκαζιών» ενώ τα αυτοκίνητα είναι σταματημένα στα φανάρια. Το φαινόμενο είναι συνηθισμένο: σε κάθε φανάρι υπάρχει κάποιος που σταματά αφήνοντας μεγαλύτερη από το κανονικό απόσταση από τον μπροστινό του και, καθώς περιμένει να αλλάξει το φανάρι, τσουλάει σιγά-σιγά. Όμως το αυτοκίνητό μου το ανιχνεύει αυτό σαν κίνηση και ξεκινά, ενώ ο μπροστινός ξανασταματά στους δέκα πόντους – και αυτό γίνεται ξανά και ξανά μέχρι επιτέλους να αλλάξει το φανάρι και να φύγουμε.

Όμως, δεν είναι σωστό μόνο να κατηγορώ τους συνανθρώπους μου ότι κάνουν πράγματα παράλογα. Το ίδιο κάνω και εγώ – σε διαφορετικές περιπτώσεις, βέβαια. Για παράδειγμα, τόσο το Spotify όσο και το Apple Music έχουν λίστες τραγουδιών για τρέξιμο. Αυτές ακολουθούν την, αναμενόμενη και σωστή, λογική ότι όποιος κάνει προπόνηση πρώτα κάνει ζέσταμα για κανένα τέταρτο, επομένως η μουσική είναι «χαμηλά», και μετά ξεκινά σταδιακά, επομένως η μουσική ανεβαίνει «σιγά-σιγά». Έλα όμως που εγώ σχεδόν πάντα βιάζομαι, επομένως ξεκινάω με ελάχιστο ζέσταμα, ανεβαίνω αμέσως όσο πιο γρήγορα μπορώ και συνεχίζω όσο αντέχω μέχρι περίπου να σκάσω, χωρίς να αφιερώνω ιδιαίτερο χρόνο και για αποθεραπεία. Έτσι όμως η λίστα μουσικής αχρηστεύεται, εγώ εκνευρίζομαι, και ο αλγόριθμος δεν μαθαίνει τίποτα (καλό) από μένα, όπως κανονικά θα έπρεπε ώστε να βοηθηθούν και άλλοι. 

Με όλα αυτά θέλω να πω ότι καλή η Τεχνητή Νοημοσύνη, όμως η ζωή εκεί έξω έχει άπειρες παραλλαγές – τόσες, όσες και οι άνθρωποι. Καθένας μας έχει τις ιδιαιτερότητές του, τις σκέψεις και τις προτεραιότητές του, τις ικανότητές του, ή, έστω, τη στιγμή της ημέρας του. Η Τεχνητή Νοημοσύνη σήμερα, εμφανώς, δεν μπορεί να ακολουθήσει.

Γιατί συμβαίνει αυτό; Υποθέτω, επειδή το μοντέλο ανάπτυξής της είναι λογικο-κεντρικό, βασισμένο στη λογική. Το ερώτημα δηλαδή που απαντά κάθε φορά είναι, τι θα έκανε σε κάθε μια περίπτωση ένας μέσος, λογικός άνθρωπος. Και στο ερώτημα αυτό απαντούν μέσοι, λογικοί άνθρωποι, οι οποίοι έχουν σχεδιάσει τις εφαρμογές Τεχνητής Νοημοσύνης σήμερα. Έτσι, πράγματι ο μέσος λογικός άνθρωπος σταματά το αυτοκίνητό του μια μόνο φορά στο φανάρι και ξεκινά μόνο όταν αυτό γίνει πράσινο. Ή, κάνει ζέσταμα και αποθεραπεία, κάθε που κάνει τρεξιματική προπόνηση. Να όμως που η ζωή αποδεικνύεται διαφορετική.

Ο μέσος, λογικός άνθρωπος είναι μια πολύ χρήσιμη έννοια πχ. στη νομική ή τη φιλοσοφία. Πολύ συχνά ο νόμος ζητά από τον δικαστή να κρίνει βάσει του τι θα έκανε ένας μέσος, λογικός άνθρωπος σε μια συγκεκριμένη περίπτωση. Και η ηθική, στη (δυτική, τουλάχιστον) φιλοσοφία, στηρίζεται στο ότι ενεργεί (μόνος ή σε κοινωνία) ένας μέσος, λογικός άνθρωπος. Όμως όλες αυτές είναι θεωρητικές κατασκευές με σκοπό να λύσουν προβλήματα που δεν μπορούν να λυθούν ικανοποιητικά με άλλον τρόπο. 

Αυτό δηλαδή που θέλω να πω είναι ότι η Τεχνητή Νοημοσύνη, που διεκδικεί ρόλο στην καθημερινότητά μας, δεν μπορεί να στηριχτεί σε αυτή τη, θεωρητική, κατασκευή του μέσου λογικού ανθρώπου. Οι στιγμές που καθένας μας λειτουργεί με απόλυτα λογικό τρόπο μέσα στην ημέρα του είναι πολλές, όμως εξίσου πολλές είναι και οι άλλες, οι στιγμές δηλαδή που (τουλάχιστον στα μάτια ενός εξωτερικού παρατηρητή) αυτό που κάνει δεν βγάζει νόημα. Πιθανότατα αυτό είναι ένα βασικό χαρακτηριστικό της ανθρώπινης φύσης μας, ίσως είναι αυτό που μας κάνει ανθρώπους, ότι δηλαδή κάνουμε λάθη. Η Τεχνητή Νοημοσύνη, αν θέλει πράγματι να βοηθήσει ουσιαστικά, θα πρέπει να ξεφύγει από μια προδιαγεγραμμένη (και εύκολα διαγνώσιμη και ανιχνεύσιμη) συμπεριφορά, και να προσπαθήσει να συμβαδίσει με το απρόβλεπτο, και συχνά παράλογο, της ανθρώπινης φύσης. Αλλιώς, θα παραμείνει ένα ακόμα χρήσιμο εργαλείο: θα μου θυμίζει να βάλω το καλοριφέρ λίγο πριν φτάσω στο σπίτι μου αν η μέρα είναι κρύα, αδυνατώντας να καταλάβει ότι είμαι τύπος που του αρέσει να νιώθει το σπίτι του να ζεσταίνεται σιγά-σιγά τον χειμώνα.

The post Η Τεχνητή Νοημοσύνη και ο μέσος, λογικός άνθρωπος appeared first on 2045.gr.

Η δε επιλογή όλων των πρωταγωνιστών να εκδηλώνουν τις απόψεις τους μέσω του Χ (πρώην Twitter) κάνει την υπόθεση λίγο πιο ενδιαφέρουσα, αφού μπορούμε να δούμε ποιος “αγαπάει” ποιον και πόσο.

Εδώ έχουμε ανατροπές και καρδούλες.  Πολλές καρδούλες.

Το επεισόδιο ξεκινά στις 17 Νοεμβρίου ανακοινώθηκε η απόλυση του Σαμ Άλτμαν από τη θέση του διευθύνοντος συμβούλου της OpenAI, μετά από σχετική απόφαση του διοικητικού συμβουλίου της εταιρείας. Λίγες ώρες μετά έγινε γνωστό ότι μέτοχοι της OpenAI, συμπεριλαμβανομένης της Microsoft που έχει «ρίξει» γύρω στα 12-13 δισ. δολάρια στην εταιρεία, πίεσαν για την επαναπρόσληψη του Άλτμαν.

Ο δε Άλτμαν εμφανίστηκε στα γραφεία της OpenAI με την καρτέλα του επισκέπτη και φρόντισε μάλιστα να καταγράψει το γεγονός σε ανάρτησή του στο X.

Ταυτόχρονα, την αποχώρησή του από την OpenAI ανακοίνωσε  στις 18 Νοεμβρίου ο πρόεδρος και συνιδρυτής της εταιρείας, Γκρεγκ Μπρόκμαν. «Το κύμα υποστήριξης ήταν πολύ ωραίο – σας ευχαριστώ, αλλά σας παρακαλώ μην σπαταλάτε χρόνο ανησυχώντας. Θα είμαστε μια χαρά. Μεγαλύτερα πράγματα έρχονται σύντομα», έγραψε σε ανάρτησή του στο Χ.

Στη θέση του Άλτμαν είχε οριστεί προσωρινά η Μίρα Μουράτι, η οποία μέσω X και με τη χρήση καρδιών – emoji εξέφρασε τη συμπαράστασή της στον πρώην συνάδελφό της. 

Παράλληλα διεξάγονταν διαβουλεύσεις στη διάρκεια του Σαββατοκύριακου (18 και 19 Νοεμβρίου) και το βράδυ της Κυριακής το διοικητικό συμβούλιο της OpenAI ανακοίνωσε ότι ο Άλτμαν δεν επρόκειτο να επιστρέψει στην εταιρεία και ότι στη θέση του προσωρινά τοποθετείται o Έμετ Σίαρ, πρώην διευθύνων σύμβουλος του Twitch.

Τίτλοι τέλους; Όχι βέβαια.

Τη Δευτέρα η Microsoft τάραξε τα νερά, ανακοινώνοντας ότι οι Άλτμαν και Μπρόγκμαν αναλαμβάνουν επικεφαλής σε ένα νέο ερευνητικό τμήμα της που ασχοληθεί με την τεχνητή νοημοσύνη. «Παραμένουμε προσηλωμένοι στη συνεργασία μας με την OpenAI», έγραψε στο X ο διευθύνων σύμβουλος της Microsoft Σάτια Ναντέλα. «Είμαστε εξαιρετικά ενθουσιασμένοι που μοιραζόμαστε την είδηση ότι ο Σαμ Άλτμαν και ο Γκρεγκ Μπρόκμαν, μαζί με συναδέλφους τους, θα ενταχθούν στη Microsoft για να ηγηθούν μιας νέας ομάδας προηγμένης έρευνας για την τεχνητή νοημοσύνη».

Η είδηση προκάλεσε αίσθηση, τόση αίσθηση που η μετοχή της Microsoft έφτασε σε ιστορικό υψηλό, στα 378 δολάρια, ανεβάζοντας τη χρηματιστηριακή αξία της εταιρείας στα 2,8 τρισ. δολάρια.

Αλλά όπως θα έλεγε και ένας Αμερικανός που προσπαθεί να μιλήσει ελληνικά «τίποτα δεν έχει τελειώσει αν δεν έχει μπει ένα τέλος»

Περίπου το 95% των εργαζόμενων στην OpenAI υπέγραψε στη διάρκεια της Δευτέρας επιστολή στην οποία αναφέρει ότι θα φύγει από την εταιρεία εάν δεν επιστρέψει ο Άλτμαν. Από τους 770 εργαζόμενους στην OpenAI την υπογραφή τους έβαλαν οι 738 και επειδή ο σεναριογράφος αυτού του επεισοδίου δεν βαριέται ποτέ, έχουμε άλλη μία ανατροπή: Ανάμεσα στους υπογράφοντες είναι και ο Ίλια Σούτσκεβερ, επικεφαλής της επιστημονικής ομάδας της OpenAI και μέλος του Δ.Σ. που έλαβε την απόφαση για την απόλυση του Άλτμαν.

Λίγο πριν γίνει γνωστό το περιεχόμενο της επιστολής, ο Σούτσκεβερ δημοσίευσε στο X ότι μετανιώνει για τη συμμετοχή του στις ενέργειες του διοικητικού συμβουλίου. «Ουδέποτε σκόπευα να βλάψω την OpenAI και αγαπώ όλα όσα έχουμε χτίσει μαζί και θα κάνω τα πάντα για να επανενώσω την εταιρεία».

Καρδούλες από τον Άλτμαν…

Kαρδούλα από τη Μουράτι…

Καρδούλες από τον Μπρόκμαν.

«Η OpenAI δεν είναι τίποτα χωρίς τους ανθρώπους της», έγραψε κάποια στιγμή τη Δευτέρα η Μουράτι.

Καρδούλες από τον Μπρόκμαν.

Ναι, αλλά τι έγινε και γιατί όλο αυτό το δράμα που είναι αλήθεια ότι εξελίσσεται με μια κάποια αξιοπρέπεια, αλλά μπορεί εύκολα να εξελιχθεί σε ξεκατίνιασμα;

Ο δημοσιογράφος των New York Times Κέιντ Μετζ, που παρακολουθεί την OpenAI από τα γενοφάσκιά της, το 2015, επικαλέστηκε δύο πρόσωπα που γνωρίζουν το παρασκήνιο σύμφωνα με τα οποία ο Σούτσκεβερ, συνιδρυτής της OpenAI, ανησυχούσε για συγκεκριμένες επιλογές του Άλτμαν. Ειδικότερα, διαφωνούσε με τη στάση του Άλτμαν να αγνοεί τις προειδοποιήσεις σχετικά με τους κινδύνους που κρύβει η ταχεία ανάπτυξη εφαρμογών τεχνητής νοημοσύνης. Επίσης, φαίνεται να ανησυχούσε για τον περιορισμό του ρόλου του εντός της OpenAI.

Θα μπορούσε, δηλαδή, όλη αυτή η αναστάτωση σε μία εταιρεία που βρίσκεται στην αιχμή της τεχνολογίας και έχει αλλάξει τα δεδομένα με τη μεγάλη επιτυχία του ChatGPT να οφείλεται σε θέματα εξουσίας;

Ενα Game of Thrones κομμένο και ραμμένο ειδικά για μια εταιρεία τεχνητής νοημοσύνης; Ένα House of Cards χωρίς Λευκό Οίκο; Μία Δυναστεία, ίσως, χωρίς βάτες;

Πολύ πιθανό και είναι ενδιαφέρον ότι σε αυτή την υπόθεση είναι ενεργός ο ρόλος των μετόχων, δηλαδή εκείνων που έχουν βάλει τα λεφτά τους στην OpenAI. Η Microsoft, λόγω και του μεγέθους της, είναι εκείνη που φαίνεται περισσότερο, όμως στις παρασκηνιακές διαβουλεύσεις με στόχο την αντιμετώπιση της κρίσης μετέχουν και ονόματα που είναι άγνωστα στο ευρύ κοινό αλλά πολύ γνωστά στους χρηματοοικονομικούς κύκλους.

Εταιρείες πως η Thrive Capital, η Khosla Ventures και η Tiger Global Management παίζουν τον ρόλο ειρηνοποιού, προσπαθώντας φυσικά να προστατεύσουν την επένδυσή τους στην OpenAI. Ορισμένοι μάλιστα εξέταζαν το ενδεχόμενο να κινηθούν νομικά κατά του διοικητικού συμβουλίου για όλον αυτόν τον χαμό. Πολύ λογικό ως εξέλιξη, εφόσον συμβεί, διότι σε αντίθεση με άλλες εταιρείες η OpenAI λειτουργεί υπό την ομπρέλα μίας μη κερδοσκοπικής οντότητας. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να είναι μεν δυνατή η είσοδος τρίτων επενδυτών -όπως έχει ήδη συμβεί- όμως αυτοί δεν μπορούν να έχουν απεριόριστα κέρδη από την τοποθέτησή τους στην OpenAI. Στην πράξη, έχει μπει ένα πλαφόν στα κέρδη που μπορεί να αποκομίσει κάθε επενδυτής, ενώ το πλεονάζον μέρος πρέπει να ξαναμπεί στην εταιρεία για να συνεχίσει η ανάπτυξή της. Μάλλον όμως βρισκόμαστε μακριά από κερδοφορία και μερίσματα, καθώς το 2022 η OpenAI εμφάνισε -αναμενόμενα- ζημιές ύψους μισού δισ. δολαρίων.

Όσον αφορά στην επόμενη ημέρα και δεδομένου ότι το σίριαλ βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, δεν μπορεί κανείς να κάνει ασφαλείς προβλέψεις.

Αρκετοί είδαν στη συγκεκριμένη υπόθεση παραλληλισμούς με την απομάκρυνση του Στιβ Τζομπς από την Apple το 1985 και τη θριαμβευτική του επιστροφή το 1997. Βεβαίως δεν υπάρχουν πάρα πολλά κοινά σημεία μεταξύ εκείνης της Apple και της OpenAI. Όταν επέστρεψε ο Τζομπς, η Apple ήταν μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας με σαφέστατη τάση να γέρνει προς τη φθορά. Η OpenAI, αν και ήδη οκτώ ετών εταιρεία, βρίσκεται στην ακμή της, αντιμετωπίζεται ως μία από τις μεγάλες δυνάμεις στον χώρο της τεχνητής νοημοσύνης και σύμφωνα με εκτιμήσεις, η αξία της μπορεί να ξεπεράσει τα 80 δισ. δολάρια πριν ακόμα δρομολογήσει την είσοδό της σε κάποιο χρηματιστήριο. Είναι πολλά τα λεφτά, είναι πολλή η δόξα…

Τίτλοι τέλους;

Αμφιβάλλουμε…

Όχι βέβαια!

Κάπου μεταξύ Τρίτης και Τετάρτης, ανακοινώθηκε η επιστροφή του Άλτμαν στην OpenAI, σχεδόν σαν να μη συνέβη τίποτα. Δεν τον ακολουθεί (προς ώρας) ο Μπρόκμαν, αλλά η αποκατάσταση του Άλτμαν στη θέση του διευθύνοντος συμβούλου συνοδεύεται από την προσθήκη δύο νέων μελών στο διοικητικό συμβούλιο της OpenAI.

Πρόεδρος αναλαμβάνει ο Μπρετ Τέιλορ, που έχει στο παρελθόν θητεύσει σε Salesforce, Twitter, Facebook και Google. Θέση στο διοικητικό συμβούλιο καταλαμβάνει επίσης ο πρώην υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ Λάρι Σάμερς από την περίοδο 1999-2001. Αυτοί οι δύο και ο Άνταμ ντ’ Άντζελο, δημιουργός του Quora που ήταν στο διοικητικό συμβούλιο της OpenAI ως ανεξάρτητο μέλος θα ασκούν ένα είδος εποπτείας στη δραστηριότητα του Άλτμαν με βάση τη “συμφωνία αρχής” που επιτεύχθη.

Τα νέα ανακοίνωσε η OpenAI και ο Άλτμαν αναδημοσίευσε τη σχετική ανάρτηση της εταιρείας στο X με -καλά το μαντέψατε- καρδούλες.

Και άλλοι χάρηκαν με αυτή την εξέλιξη.

Ο επικεφαλής της Microsoft που ελάχιστα 24ωρα πριν είχε προσλάβει τον Άλτμαν δήλωσε ότι η απόφαση για την επιστροφή της OpenAI σχεδόν στο προηγούμενο καθεστώς (αυτό που στη διπλωματία θα το ακούσετε να λένε, status quo ante) είναι ένα πρώτο σημαντικό βήμα για πιο σταθερή καλύτερα ενημερωμένη και αποτελεσματική διακυβέρνηση.

«Επιστροφή στην OpenAI και στο γράψιμο κώδικα από αυτό το βράδυ», έγραψε στο X ο πρώην πρόεδρος του Δ.Σ. της εταιρείας Γκρεγκ Μπρόκμαν.

Καλό επεισόδιο, θα μείνει στην Ιστορία…

Πρώτη δημοσίευση: 21.11.23 – Τελευταία ενημέρωση: 22.11.23

The post Το Game of Thrones και οι καρδούλες της OpenAI appeared first on 2045.gr.